Category: DEFAULT

George Gruntz, NDR Bigband* With Special Guest : Tom Rainey - Dig My Trane - Coltranes Vanguard Yea

Lowe's alternate title is "A Jew at Large in the Minstrel Diaspora" but that doesn't clarify much either, at least not as much as the intro story where Lowe is being hectored by Wynton Marsalis on minstrelsy and tries to counter that it's not so cut-and-dry. Indeed, it isn't, but rather than argue the point as he's done in books like That Devilin' Tune , he just picks up a lot of the past and, aided by eighteen often-stellar musicians, slings it into the future, where it's even more peculiar.

First album, designed as two EPs on one CD, the pieces built on deep fuzzy bass riffs with the sax cutting or wailing, closer to free than doom metal but resonates with that chord. Wouldn't call it a groove album but it moves along smartly, everyone contributing. One oddity: my copy has the same songs but different order from the one available on bandcamp. My copy is in a brown sleeve with a bit of orange on the cover.

Don't know whether that's low budget finished product or promo. Swings a bit, and grows on you. This was recorded live, a group with two saxophonists Catherine Sikora and Vinny Golia and trombone Clifford Childers, also credited with euphonium, bass trumpet, and harmonica.

No track list, but the "suite" concept is suggested by various shifts -- moderate passages which develop themes and momentum, and louder ones when the horns uncork. Tends toward a neat complexity, but can get unruly at times. Chet Doxas plays clarinet and sax, and wrote three pieces. Swallow was an obvious choice as he played bass in Giuffre's legendary trio.

I've never quite got a handle on Giuffre's contribution to the avant-garde, but the brilliant trumpet adds shine and lustre to every twist and turn. Three takes of the title tune fairly leap out of the grooves, at least the heads, while the various improvs on them wander amusingly.

Avant purists may give this the edge over Perelman's more conventional trio and quartet records -- two just released -- because this one is freer, but that also makes it more difficult, more work and less fun. Terrific pianist, of course -- no one has more experience comping behind avant-sax greats e.

Not sure Perelman is one, but he's very good, and has developed a technique with short curved lines, kind of like Van Gogh's maddest strokes. Conventional sax quartet with Matthew Shipp piano , Michael Bisio bass , and Whit Dickey drums , which is to say Shipp's most common piano trio. A regular beat pumps up the energy level, and when the beat strays Perelman just works harder. The best of this batch, and one of his best ever. Sharp beats, not that they're all that regular but they keep it moving, and the guitarist is someone to remember.

Now she's back singing again, her voice flavored with a whiff of high and lonesome, and her songwriting has matured so much that every song offers real human interest. Takes the occasional fiddle break, too. A- Lisa Ferraro: Serenading the Moon [], Pranavasonic Universal : Standards singer, previously known as Lisa Yvonne Ferraro, is based in San Francisco, has a handful of albums since , sometimes appears in a duo with guitarist Erika Luckett.

My first reaction was to note how bassist-composers tend to follow Mingus, but the liner notes suggest that he's aiming for Ellington. Hits the mark here and there, too, e. Giuffre plays clarinet and tenor sax, the pieces originals except for Ornette Coleman's "Crossroads" moving well into free territory.

Quartet, two horns -- Ben Holmes on trumpet and Ken Thomson on bass clarinet, a nice combination -- plus drums, picks up pieces of klezmer then improvises them away. This is a live date at Annie's Jazz Island in Berkeley [CA], mostly ballads backed with bass and drums, a fair amount of patter including a story about partying with Jobim, introducing "Corcovado.

Heavy on percussion and vocals, including Ishmael Reed reading a poem. Could use more sax. With Trevor Dunn on bass, Scott Amendola on drums, everyone on effects, and scattered guests including Zeena Parkins' electric harp, fusion with a lot of shine and shimmer, but they always seem to come up lame at the end when they should be doubling down. A- Rodrigo Amado: Wire Quartet [], Clean Feed : Portuguese tenor saxophonist, has always leaned free but seems more prickly than usual here, all the better to match up with guitarist Manuel Mota.

Three long joint improvs, backed on bass and drums by Hernani Faustino and Gabriel Ferrandini -- perhaps you recognize them as two-thirds of RED Quartet? A- Andy Biskin Ibid: Act Necessary [], Strudelmedia : Clarinet player, says his original idea for this group was a chamber jazz thing with three horns and bass, but when he replaced the bassist with a drummer the music opened up. Sure did. Helps that the drummer is Jeff Davis, and the brass contrast is provided by Kirk Knuffke cornet and Brian Drye trombone , but no one made more of the freedom than the leader.

Sixth album. Group includes David Liebman on wooden flute and his usual saxes, Nando Michelin on piano, plus bass, drums, and two extra percussionists on a long list of things I've never heard of. Suite flows through five movements, often exquisite. Drummer Gray and alto saxophonist Hobbs, who've played together in a trio with Joe Morris, were also in the original Lawnmower, along with two guitarists, replaced here by Hostetter on 5-string violin and Braman on electric bass.

Hobbs usually runs away with any group he's in, but focuses on shading here behind the violinist. Highlight here is a long solo stretch, but really any time the sax takes the lead is a highlight.

No patter, but lots of applause. Konitz's instruction, anyone on the bandstand could simply start playing a melody, and the rest of the band could follow. Or not. With Tomas Fujiwara on drums, this tends to sneak up on you. Unlike the most comparable octet, David Murray's Ming , none of the five horn players here are especially imposing soloists, but they play roles exquisitely, and the rhythm section -- Drew Gress bass , Tyshawn Sorey drums , and Chris Dingman vibes -- is outstanding.

And there's something to be said for venturing further afield, especially when you end up with "Blow Top Blues.

This one, with electric keybs, guitar, and bass, moves far enough into jazz-rock it's tempting to call it fusion but that would pigeonhole it too much. Nonet, new drummer but the the main change adding Magnus Broo on trumpet Goran Kajfes moves to cornet.

Superb ensemble work, marred only by a couple spots of uncertainty. And the tenor is always searching and soulful.

Trio, with William Parker on bass and Nasheet Waits on drums, who do what you expect. Malaby is often terrific as well, even on his soprano, featured a bit too much. Otherwise, the horns impress, as expected. A- John Coltrane: Offering: Live at Temple University [], Impulse, 2CD : Previously unreleased, very late, well into Coltrane's avant phase, although the song list is dominated by his standard fare -- "Naima," "Crescent," "My Favorite Things" -- five tracks in all, all but the title track topping 16 minutes.

The side credits are as difficult to find in the booklet as they are to hear on record: Pharoah Sanders is on hand but the only thing I'm sure is his is the piccolo; Alice Coltrane on piano, Sonny Johnson on bass, Rashied Ali on drums, and several others including three conga players take part, but this starts off with a long stretch of solo sax, searching on a quest that never really gets anywhere. Last cut has an episode of Coltrane ululating at the mic.

It all seems a bit off. Lots of side credits, but only the second album to feature his name -- the other came out in Backed by the famed Finnish big band, a smarter choice than the usual European big bands, although the main thing is to let the leader show off his chops. Reportedly the first of a series titled Mythadors , the nearest analog I can think of for the vocals is John Lydon in Public Image Ltd.

Lyrics in the booklet, but I can't say as I've read much less followed. Sinton avoids the obvious by transposing the same tricks to the heavier horn. Seems like a formula they can run with a long time, but maybe they shouldn't bite so much off at once. Quintet includes two horns from the original Vandermark 5: Jeb Bishop on trombone and Mars Williams on various saxes. They were the fun guys then, the ones who threatened to cross over while tripping over the edge of the avant-garde.

Closes with an irresistible bit of reggae. A- Adam Schroeder: Let's [], Capri : Baritone saxophonist, second album, figure him for a mainstream guy by the company he keeps, but Anthony Wilson's guitar is a fine contrast to the big horn, and John Clayton and Jeff Hamilton are a solid rhythm section -- actually fun to hear without the big band baggage.

Indeed, front cover shows a footprint with various points mapped to musicians, with Oliver Nelson out on a toe, Mingus and Joe Farrell at the arch, and Monk on the heel. This is the first I've heard, and I'm struck by his distinctive avant approach. Coltrane is a more compatible replacement, and the first thing you notice is how tightly the horns fit together, then how ably the rhythm section -- Phil Markowitz, Cecil McBee, and Billy Hart -- help out.

Six pieces, one from each, each for all. Peterson's Presents the Fo'Tet appeared in and that's been rubric for his small group ever since: currently Felix Peikli clarinet, bass clarinet and Joseph Doubleday vibes. The "Mo'" is Steve Wilson soprano sax and Eguie Castrillo percussion , and they help plenty, but the core group is impressive too. Even scratchier than Fischer's trio with Marc Charig, but the cohesiveness of the sound helps frame the invention.

Still, they all fit together nicely -- I'm tempted to use the word "slick" but that would raise some false connotations. I haven't run across Pickens before, but he earns his feature.

Fasteau: Piano Rapture , Flying Note : From a very cosmopolitan and as she says, "musical" family, Fasteau got into avant-jazz through husband Donald Rafael Garrett , who had some connections with AACM and played on several late Coltrane albums.

They toured the world together, and after his death she kept recording, playing dozens of exotic instruments and singing some, an eclectic mix that never led to very satisfying albums. But lately she's developed a rapport with a regular band -- Kidd Jordan tenor sax , L. Mixashawn Rozie soprano and tenor sax , J. Parran alto flute and clarinet , and Ron McBee percussion. Here she finally settles into just playing piano and turns in a surprisingly solid performance, centering horns which otherwise like to scatter chaotically.

Still has some spots you wonder about, but overall remarkable. Other web sources, and the now dry remains of the box, lean toward the title above. Simmons started on alto sax with ESP-Disk in the mids, recorded little in the s and s, cut a couple major label albums in the mids Warner Bros.

Extravagant exotica, randomly replayable. Don't know how I was so fortunate to get a copy, especially at a time when Sony can't be bothered to answer my email. Relaxed, very charming mainstream set with a full band, led by pianist Magris but including a trombone. Record ends with an "audio notebook" -- an interview where you get to know a bit more about Reed.

Magris' piano is up to the demands, but I'm often even more entranced by saxophonist Matt Otto, who has a lock on the cool. Eddie Charles' three vocals are neither here nor there.

Paul Collins' "audio notebook" is a fully overblown review. Website also mentions 18 audio recordings but not this one , the last four with music by Ambrose Bye her son , credited with "sounds and percussion" here.

Has close to ten records since -- the first I heard was last year's Truth Teller , and I'm turning into a fan. I wouldn't have ID'ed the fourth cut as Ornette Coleman because it sounds to me like what Charlie Parker should have sounded like if he was really as great as they say. But Coleman was my first alto sax crush, so I'm easily swayed on the subject. Romus' other alto master is Arthur Blythe, who wrote one piece and is subject of another.

A [advance] Tilting: Holy Seven [], Barnyard : Montreal quartet led by bassist Nicolas Caloia, adopting as group name the group's first title. Jean Derome plays freewheeling baritone sax and bass flute to fit the bass tones, with Guillaume Dostater on piano and Isaiah Ceccarelli on drums.

Both discs zing, as does, really, the rest of the box. The two early live sets weren't as consistent as I'd like cf. Music at this level deserves to go on and on and on. A Adam Lane's Full Throttle Orchestra: Live in Ljubljana [], Clean Feed : An octet, with two trumpets Nate Wooley, Susana Santos Silva , trombone Reut Regev , three saxes David Bindman, Avram Fefer, Mat Bauder , drums Igal Foni , and the leader's bass mixed up so it's always audible, the heartbeat of a growing, growling organism -- the most Mingus-like of bassists, both for his compositions that sum up all worthwhile jazz history and as a bandleader who can whip a group up into something larger than itself.

Or so I thought, but after four plays this has yet to slam down the deal. Damn close, though. Played this several times and have very little to say about it -- a nice mix of Evans-esque melodic sense with a more Jarrett-like rhythmic push, I guess. Talmor, b. Stowe sent me a pile of discs quite some time ago, and if this isn't the best, it's at least the easiest to get into.

A- [cdr] Nobu Stowe: L'Albero Delle Meduse [], self-released : Scant evidence of this ever being released -- I'm working off an advance and assume pianist Stowe is the leader only because he sent it to me. Slips a bit here and there, but many strong passages. It's almost too much to work with, as the patches where the horns drop out reveal. Best when all three thrash, but has a few spots when nothing much seems to be happening. I have a nagging doubt that anyone so inspired could do this: rather than breaking rules and blazing new paths the sax-cornet interplay just seems so right, although it wouldn't without a lot of innovation that now seems so normal.

A- Marc Ribot Trio: Live at the Village Vanguard [], Pi : A guitarist with many fronts, this live trio with Henry Grimes and Chad Taylor returns to the roots of one of his best albums, 's Spiritual Unity , with two more Ayler covers, two late Coltranes, and two standards beat and bent into shape.

With Tamir Hendelman's piano and Anthony Wilson's guitar this risks becoming overly lush, but that's sentimentalism for you. A- Tim Sparks: Chasin' the Boogie [], Tonewood : Guitar player, I file him under klezmer since many of his early albums focused on Jewish folk music -- Little Princess: Tim Sparks Plays Naftule Brandwein is one I'm particularly fond of -- but he starts out closer to the fingerpicking style of John Fahey.

Doesn't chase the boogie very hard here, but everything here is very pleasant as background and intricate enough to engage you. The closing "Blue Bayou" is especially lovely. He does a lovely job of setting up -- interviewing is the word that comes to mind -- the Brazilian avant-saxophonist, who pours emotion into his leads.

Interesting parallels here both to Rollins and Coltrane, although Lloyd had a softer tone and integrates better with his group -- Szabo is terrific throughout. Both sets include a stretch on flute, very much in character. A- Jason Adasiewicz's Sun Rooms: From the Region [], Delmark : Vibraphonist, has made a big splash since starting to work with Chicago avant groups a few years back.

It does, however, remind me what a marvelous drummer DeJohnette is. The lead instruments tend to melt together into a thick, richly flavored stew. They have a previous album, The State of Black America , on my top-ten list for This one drags a bit near the start -- probably bass solos, something too soft to hear -- but when Edwin Bayard's tenor sax breaks through it's often mesmerizing. And the drummer's pretty special too. McCabe has impressed me in the past cf. Mockunas, at home in Lithuania, plays soprano, alto, and tenor, and is consistently impressive on four long improvs.

Pianist Lenoci, who credits Mal Waldron and Paul Bley as teachers and plays much like them, has at least 15 albums since A spirited improv set.

Louis , played in bands led by Charles Tyler and Rashied Ali, but this is the only album Discogs lists by him. Saxophonist Ackamoor was originally Bruce Baker, b. Don't know anything about bassist Al Akbar. Drummer Ali, b. Ware's last albums. So, a two-horn free jazz quartet of some vintage, recorded in the Netherlands and reissued in Lithuania in limited edition copies vinyl.

My favorite album of his is Buck and Buddy Swing the Blues -- "Buck" of course is Basie bandmate, trumpeter Buck Clayton, and the title is exactly right. This set was originally released as The Buddy Tate Quartet as if the group was somehow more than something he picked up touring.

They scarcely deserve the compliment, but every time the sax blows Tate is nothing short of resplendent. Backed with bass and drums, keeps it interesting. Trombonist David Loomis sings a couple songs, and the clarinet Craig Flory is exceptional. Admittedly, I'm a sucker for this kind of music. Slow start but ultimately quite lovely, some tasty guitar, and the rhythm helps.

What lifts this above the postbop norm is some growl and fury in the horns Farnell Newton on trumpet, John Nastos on alto sax, Devin Phillips on tenor. And after they warm up the joint, he closes with a really lovely ballad. The Dundas-composed first disc opens up gracefully for the sax.

The improvised second takes a bit longer to find its metier. Piano, drums, bass, and trumpet respectively -- the trumpet grabbing you from the start, piano sneaking up. I certainly haven't heard the recent Bad Plus version, but even if you credit Iverson's super powers, the horns -- trumpet and clarinet -- give this version an edge in firepower, and it's hard to imagine dispensing with the leader's guitar reinforced by cello.

My eyes preclude me from slogging through the liner notes, which I expect to be interesting. The music, however, is painless: mostly standards, the trombone backed by piano-bass-drums Ellis Marsalis, John Clayton, Smitty Smith , the leads somber and quite respectable.

Leads a superb mainstream quartet with piano-bass-drums -- no one I've heard of, but note Tim Ray the pianist. Fast, brilliant sound, the rare mainstream album that jumps at you.

He's well known, both for his own albums, as an accompanist, and for his big band work. Richardson is news to me: his discography includes big band work with Bill O'Connell and classical music a album is subtitled New Virtuoso Trumpet Music by American Composers.

But he plays trumpet and flugelhorn with exceptional verve, and nearly runs away with this album. Backed by guitar-bass-drums -- Trey Pollard has some nice spots on guitar.

Found it on Rhapsody and gave it an A-, not that you should take that as a serious review. This returns to his piano compositions, a trio with Corey Smythe on piano and Christopher Tordini on bass. Mostly ambles aleatorically, although there is one stretch where they find a beat and some intensity -- I'm a sucker for that.

No date on when this was recorded, but nothing suggests it isn't recent, other than that she looks and sounds so great. I should delve into her back catalog some time, but I'd be surprised to find better albums than this one. His campanula is a bowed string instrument, similar in size to a cello but with extra tunable strings to provide more resonant harmonies.

Effectively, the campanula melts into the bass, extending its range and complexity. Three originals, seven covers, the latter all notable pianists well, I'm not so sure of this Alexander Scriabin character , with Horace Silver and Thelonious Monk the standouts. It does feel so fragmentary, even with bits of WSO string quartet from interleaved into the more recent Guillaume Bouchard-Alexandre Grogg piano trio.

The pianist, also German, bobs and weaves in and out as well. So much propulsion here that any lapses in the groove or bursts of noise wash away, leaving you with a layered weave of tone.

I wouldn't call this avant-garde, much less postbop, and certainly not fusion, but might not object to post-Velvets, if you know what I mean. But this is a find, a prime example of the era's avant-garde, with two energetic saxophonists Daniel Carter and Oliver Lake , and relative unknowns holding their own at bass and drums.

Bang died in , a huge loss, and I count this as his fourth posthumous release: a duo with Bill Cole didn't offer much, but the two group albums on TUM were superb. So is this. Abrahams, originally from New Zealand and based in Sydney, has tended to work in groups including the Necks another piano trio , but Discogs lists 17 records since under his name.

John Hollenbeck is the drummer. Marvelous in spots, again as you'd expect. Propulsive grooves set up sax wails, with the bari for deep muscle. I'm having trouble sorting out the credits, and only the initial November date is given. Still, the music fits and flows, the waves of township jive larger than ever. A Jonas Kullhammar: Gentlemen , Moserobie : Swedish saxophonist credit order here: tenor, baritone, bass, stritch, saxello.

I've only heard his more avant work on Clean Feed until now, so I was surprised to find this starting out so mainstream, then delighted to hear him stretch out. Four tracks add a second tenor sax, the justly renowned Bernt Rosengren.

Reportedly a soundtrack, but no hint of that genre's usual flaws. Ends with a lecture on philosophy that bears repeating. Spoken word vocals, including poems from Borges and Dryden, and something original by Ciro Buttari, impress like hip-hop, while the instrumental wind-down is rather sublime.

These radio shots fill a gap, and also spotlight two forgotten musicians, boogie pianist Stanley Wrightsman and tenor saxophonist Eddie Miller.

Drummer Dziedzic maintains his Latin tinge, and trombonist Mears takes more leads than the leader -- he's clearly on a roll here. Main gripe is that the documentation shows two discs but the promo only includes "cd 1. That helps explain why the album shifts feel so often, although the thick, dark bass leads seem most fundamental.

Nine-piece group, doubling up on bass and drums. The opener, "Cycles," stretches a repeating piano figure into something hipnotically sublime, and the title suite adds new wrinkles to the formula. And when free jazz breaks out, Zimpel ties that energy into yet another pattern, raising his whole game to another level. This is a sextet with trumpet and sax, also cello.

Richly textured, a first-rate composer -- evidence, I think, that post-classical has moved on to jazz, even though not all jazz is post-classical.

She divorced him in and he died in She has recorded occasionally on her own since , so her return here is a pleasant surprise. The vocals are less clear and coherent, but the title has a point. Several violinists, including Regina Carter, rotate through the lead slot, supported by cello, sometimes bass, only once drums. Silva's well known in free jazz circles. Basically what you want in this configuration: a high energy charge, but the saxophonist can also slow it down and keep your attention.

Or I suppose you could call it a percussion trio. I don't know how late he played -- this is the latest I've found, but he's in very good form, and the piano trio provides perfectly sound support.

He was so famous that when Art Pepper cut a record with them, it was simply titled Meets the Rhythm Section. Like most jazz musicians of his generation, Garland's discography tapers off after , although he picked up a bit in recording for Pepper's label, Galaxy, then died in Still, I wouldn't have picked him as someone we need to unearth more music by, but while I wouldn't say these live trio sets reveal anything new, it's hard to exaggerate how delightful they are.

A- Charles McPherson: The Journey [], Capri : Alto saxophonist, back in the day a fairly shameless Charlie Parker imitator -- his first album was 's Be-Bop Revisited -- who developed into an exquisite ballad player his Beautiful! Well into his 70s, this one is his most upbeat in many years, with Keith Oxman's tenor sax chasing him around, and Chip Stephens turning out his best Bud Powell licks.

A- Ballister: Worse for the Wear [], Aerophonic : Free sax trio led by Dave Rempis, with Paal Nilssen-Love on drums and Fred Lonberg-Holm on cello and electronics -- sometimes he manages a guitar-like sound -- instead of bass. The sax starts out with a menacing growl, and there are stretches when the it all seems to click. Wolff has about 15 albums since , and wrote four songs here one co-credited to Clark , one called "Mulgrew. Lundbom originals, aside from two pieces with Wiccan origins.

Best when it frees up and the guitar chases all those horns around. However, it's their percussion which keeps this group on edge, even while the sax is what captivates.

Mainstream postbop, but she picked out the perfect band, with Steve Wilson alto and soprano sax, flute floating and riffing, Peter Washington on bass, and Lewis Nash on drums. Or maybe that's just Parker's bass taking charge, a fair match for Lake's voluble alto sax.

Jeff Hamilton produced, using Graham Dechter's guitar instead of piano, adding Roger Neumann's tenor sax for color and mood, both offering standout solos as well as complementing the bass -- mixed up, it provides both signature and flow. Sequel seems more modest, with Colin Stewart's fuzzy electric bass riffs more prominent because Rebecca Sneddon's snarling alto sax is less so -- or maybe just less snarling?

He cut a couple well regarded albums in New York , then moved to Portland and mostly vanished until Origin picked him up in Zilber is a saxophonist, just credited with "saxes" but pictured with a tenor and something that looks like a curved soprano.

But when I noticed that Helias wrote all the pieces with group help on three , I looked a little closer and found the big but not very distinct type. Sax trio, smolders ambitiously but never quite ignites. The Trio cut is one of Braxton's diagrammatic titles, running , with not yet Wadada Leo Smith on various trumpets and percussion and Richard Teitelbaum on Moog and percussion -- one of those tuneless abstractions that eventually become engaging.

I have no idea how many records they've recorded together, but the trio goes back at least to when they recorded Pakistani Pomade FMP, reissued by Atavistic in , a "crown" record in the first edition of the Morton-Cook Penguin Guide to Jazz and since its reissue. I should recheck that record and whatever else I can find -- Discogs lists twelve Trio albums, and this is my fourth , but this must be one of the most fully realized.

A- [advance] The Susan Krebs Chamber Band: Simple Gifts [], GreenGig Music : Jazz singer, fifth album; none of the songs are originals but they're not really standards either -- title song is Shaker traditional. Laswell is a bassist and producer, more into fusion than free but something of a gadfly around the fringes of respectability. So not a huge surprise that the two would record together, but it is that a bass-drums duo would come up with anything so vibrantly textured.

This starts out like a folk singalong, then takes off in various directions, including free jazz and deep worldly groove.

Calls his band the Invisible Ensemble. Only one I've heard of is percussionist Famoudou Don Moye. A little mellow as these things go, a mood that suits this group. Should be better known, and after this will be. Two discs: the first with William Parker on bass and Andrew Cyrille on drums, pretty much everything an avant-saxophonist could dream of; the second a little leaner, just a duo with Cyrille.

Darker and harder than Molvaer's own records -- something else in the post-Miles underworld. Backed here by piano trio Jason Lindner, Joe Martin, Daniel Freedman -- with guests periodically kicking the record into a Brazilian orientation: percussionist Gilmar Gomes, guitarist Roberto Lubambo, most importantly two cuts with Choro Aventuroso accordion, 7-string guitar, pandeiro that kick this into a higher orbit.

Viola has some bite, too, and guitar and piano are sometimes prepared. Two tenor saxes Tony Malaby and Chris Cheek , Craig Taborn on keyboards mostly Wurlitzer, in case you need a refresher in why he wins those polls , and Gerald Cleaver on drums. Lightcap's originals tend to be strongly pulsed. The one cover is "All Tomorrow's Parties" -- simply magnificent. Ellman has many fine moments, Ron Miles helps out on cornet, and Tyshawn Shorey is a superb drummer.

Arrangements are properly credited to Evans, dated as far back as The band has lots of star power, intricately shadowing one another while one or another breaks out in precisely framed solos. Wendy Gilles sings three tunes, including "Everything Happens to Me. While I can't quite describe what she does as honking, she does let it rip. Third good trombone record this week after Steve Turre and John Fedchock , and easily the best.

Rob Jost's bass rises above rhythm and harmony for contrasting solos, Michael Sarin hits the right spots on drums, and Fiedler runs rings around the competition. Liner notes describe this as "straight-ahead jazz" then offer "neo-hard bop" as an alternative. Certainly has fresh drive and sparkle within a proven framework. Shock out of the gate, turning into exceptionally invigorating avant-jazz, but later one runs into stretches where not much seems to be happening, though if you dig deeper or just stay patient it will.

His credits as listed here: flute, clarinet, bass clarinet, soprano and tenor sax -- although I hear more of the latter. This one's a tribute to Stanley Turrentine, with organ Jared Gold , drums McLenty Hunter , extra percussion on half the tracks, and a parade of ten saxophonists, led off by Houston Person and ending with Tivon Pennicott -- two generations of Mr.

T devotees. Class of the field: Chris Potter. The accordion gives the melodies a thick, robust texture, a popular anchor no matter how everyone else twists and turns. A much younger Jim Galloway baritone and soprano sax joins him up front including on the cover , with Ed Bickert guitar , Neil Swainson bass , and Terry Clarke drums.

Not really Lyttelton's prime, but a very strong outing for Galloway, who by the way just died in Grosz, the son of the famous Weimar caricaturist, fled the Nazis in the early s and grew up on the first trad jazz revival, learning guitar and banjo.

He keeps the group loose, and I won't complain that he talks too much toward the end, or that he sings a couple. One of the two sessions adds Jim Dapogny, another legend, on piano. A- Ernest Dawkins Live the Spirit Residency Big Band: Memory in the Center: Homage to Nelson Mandela [], Dawk : Chicago saxophonist contents himself to be composer, conductor, arranger and producer here, having lined up four other saxophonists to carry the load, plus three trumpets, two trombones, piano-bass-drums, poet Khari B, and singer Dee Alexander.

I might normally complain about the vocals which can get operatic , but the political rant is inspired, and the muscular exuberance of the band sweeps you away. And when they work in a little township jive, so much the better.

Three "Dreamer" parts follow, where the bass comes back into focus. American idols? King, B. Mazz Swift's two vocals aren't high points, but her violin adds something beyond trad. The rhythm is as pleasant as one could imagine, and "special guests" most famously Eivind Aarset on guitar and Bill Laswell on electric bass add some tinsel.

Second album was recorded live in Vancouver, with clarinet Michael Moore instead of the flute. Past 70, but doesn't seem to have much recorded. Surprise here is that he's doing all originals, while keeping the sound down pat. This is a piano trio, with Billy Mitchell and Tyshawn Sorey, and it's lively, inventive, what you'd hope for in a piano trio. Still, after four or five plays, this never did more than impress me.

I wondered if maybe it's that "problem" I have with piano trios, but I looked it up and found I gave Pavone's previous piano trio, 's Arc Trio , an A-. That one was with Craig Taborn and Gerald Cleaver.

You get a capsule history of several decades of jazz, plus some Pablo Picasso stories. His sax intro is as impressive as ever, and when the trombone enters they bat things around at a furious pace. I wondered whether the ending was too much -- reportedly this is all free improv, by-product from another session -- but after many plays it fit right in.

Standard trad fare here, a sextet with Herb Hall on clarinet, Benny Morton on trombone, and Claude Hopkins on piano, his own tone towering and shining. Besides, this is very much Wallace's album, all compositions his, his piano much more prominent than Evangelista's guitar or Arkin's drums.

Eloquent, too, and develops some edge. Core group is a bass-keyb-drums trio, but there's also a horn section and various guests. Fusion, but much more going on. Manages both to coax unusual sounds from the instrument and to marshall them in unexpected ways, but they feel like sketches, almost as if he were presenting assignments for his I Never Meta Guitar series colleagues to follow up on.

Takes some time to settle in, but I particularly liked her The Stream of Pearls Project , so gave it the extra spins. Remarkable stuff, although I'm not that much of a fan. Third album by the Duo since , although they go back further to Anthony Braxton's famed s Quartet with Mark Dresser. The knockabout opener is as remarkable as anything the format gets -- cf. A- The Rempis Percussion Quartet: Cash and Carry [], Aerophonic : Dave Rempis, first noticed on alto sax when he replaced Mars Williams in the Vandermark 5, where he was so impressive he started crowding Vandermark out of the tenor sax slot plays some impressive baritone here too.

Basically a blowing session, recorded live at the Hungry Brain in Chicago -- what more could you ask for? Quintet includes a second tenor, the much younger Jonas Kullhammar, an avant player with respect for his elders -- his superb Gentlemen from last year included a few cuts with Rosengren.

Highlights include Garzone showing us how to play Coltrane, and Schuller dredging up old ragtime. Three originals, most of the rest shows a jazz pedigree -- a Jobim, a Monk, two Ellingtons. Very facile with a lovely tone, he continues to impress. A- Henry Threadgill Zooid: In for a Penny, In for a Pound [], Pi, 2CD : Album cover omits the leader's name, the front a wordless portrait, as if the artist is such an icon he needs no introduction.

Threadgill seems to play less flute this time or more bass flute , but it's the alto sax you notice, rotating against Davila's low notes, the strings swirling around. He called an earlier band Very Very Circus, but he's rarely juggled this adroitly. Might have squeezed the music onto a single disc , Lonnie Plaxico gets some bass spots too.

Billy Hart is the drummer on an album that is not only deep but softly understated. Davis and, especially, Halvorson enjoy some remarkable runs here. Charmorro plays bass and tenor sax, leading a band that grows or shrinks almost unnoticeably.

Motis also contributes some trumpet and alto sax. Mostly breakneck bop, the leaders get a terrific workout -- most impressively Locke, his best performance in a long time. A- Scott Hamilton: Scott Hamilton Plays Jule Styne , Blue Duchess : Tenor saxophonist, a retro-swing throwback in the late '70s who's scarcely budged an inch since then, except maybe to deepen his feel for ballads.

Styne's tunes range from "Sunday" in to "People" in , a few you'll know instantly. Had I given this a casual spin, I would have said "typically fine," but it's been stuck in my changer for three days and I'll be sad when I have to move on. Title tune plys five more dedicated to eminent tenor saxophonists: Mobley, Webster, Coltrane, Ayler, Rollins.

A little schizzy around the edges, sort of a fractal effect. What they come up with is real enough. Speed, typically, puts a soft edge on his sax, but Davis doesn't pull any punches. This is considerably more, uh, nuanced, building slowly, repaying patient attention. The preparations aren't that extreme, and the dynamic is simple enough: the piano sets up a rhythmic vamp, and the drums kick it to another level. A- Satoko Fujii Orchestra Berlin: Ichigo Ichie [], Libra :Extremely prolific Japanese avant-pianist, she's put together a half-dozen orchestras as she's traveled around the world, and this is one of the best.

Twelve-piece group, not quite a big band but the three saxes and three trumpets are meant to solo and spar, and the two drummers rumble. Gives you a good sense of Fujii's avant-piano, although not at breakneck fury, and adds some splashy trumpet. Dresser, of course, is one of the great bassists of our era, and reminds you why frequently. Duets, very laid back, spare but gorgeous. Over 75 minutes, everyone makes a strong impression. Can play free but mostly prefer blues riffs.

This one is a trio with Tony Malaby tenor and soprano sax and Kris Davis piano. Too abstract for anyone to work up a full head of steam, and Malaby's soprano is shrill where his tenor is invigorating, but the twists and turns are captivating, and Davis is worth the trouble.

Ole Mathisen's sax complements his trumpet, which has advanced to a new plane. Third record, originals except for the title piece by Morricone, arranged for ten pieces -- five brass, two saxes, guitar-bass-drums.

Two songs are paeans to beatnik-era jazz title cut, which name drops no one after the '50s, and "You Cat Plays Piano". Two duets with Cheryl Bentyne, who is also hip. I had never heard of Hubweber before, but he seems to be a fairly major figure in the German avant-garde: Discogs credits him with 15 albums since , but his Wikipedia page in German lists 37 albums going back to a solo, Aus meiner Sicht , in Two long improvs and plus a encore. Focus on the pianist, who most likely you have heard of.

Iola was a jazz lyricist before she married Dave in , and they both lived together into their nineties, so there's something especially sweet about this project, with its thick booklet and many pictures. Dan's quartet is modelled on dad's, with Steve Kaldestad on tenor sax, Tony Foster on piano, and Adam Thomas on bass -- Thomas also sings the lyrics that figure largely although not exhaustively here.

Free improv, fast and furious, although the sopranino tends to be a bit squeaky. This is solo, ten pieces written by other jazz musicians, Ellington and maybe Coleman the only standards. Shows off many of her favorite tricks, and when she gets noisy and dissonant you don't miss anyone else.

On the other hand, I've had to write in the name of the Swiss pianist the last few years -- this year ahead of Myra Melford and Marilyn Crispell, who are similar players only in the sense that anyone can be described as similar to Cecil Taylor; Schweizer comes as close as anyone to matching Taylor, but she can also work in some boogie woogie or pennywhistle jive, and closes here with a bit of Monk that evokes "Lullaby of Birdland.

This return engagement belongs alongside. I hadn't run into Adair before, but AMG credits her with 48 albums since -- admittedly a rather cheesy list with lots of standards and tributes, piano music for special occasions not just Xmas but Mother's Day , a Cocktail Jazz Party and Beautiful Ballads.

She goes for standards here, especially Strayhorn with a dash of Monk. I am familiar with Aliquo, a mainstream tenor who really shines on the ballads. Perhaps too easy, but they earn their title. Drummer Pandi and saxophonist Gustafsson joined him on a tolerable album Cuts : B -- so this title plays off that record.

Gustafsson has always enjoyed a long, hard squawkfest, and the famous Sonic Youth guitarist has joined a few. All jointly-credited improv. Still, they don't overdo it, and Pandi is terrific throughout. Quintet with Phil Grenadier trumpet , Bruce Barth piano , his usual bassist and drummer, a hard bop set that kicks out the jams.

Irabagon returned on Altschul's The 3Dom Factor , and again here, although the focus here is more on the drums. Joe Fonda helps out on bass. A- Liberty Ellman: Radiate [], Pi : Guitarist, fourth album since , close to thirty side-credits not counting the mixing and mastering he's done on at least that many records. Sextet, with three horns giving wide-ranging looks -- Jonathan Finlayson trumpet , Steve Lehman alto sax , and Jose Davila tuba, trombone -- plus Stephan Crump bass and Damion Reid drums.

Always an impressive stylist, goes with a basic trio here -- Gregg August on bass, Rudy Royston on drums -- which opens him up. If anything, the records got better as he approached They even started getting noticed, with Weiss emerging as a "Rising Star Clarinet" in Downbeat 's polls. Then I got a letter he was hanging it all up, but two years later he's back. The "Dedication" explains a year of bad health, losing his wife of forty-some years, even losing his dog, then finding someone named "Donna.

Everything works: the Carmela Rappozzo vocal slot, even his own blues vocal. He aims for dance here, not so much dance rhythms as shots of euphoric melody -- in his liner notes, he cites the late Ornette Coleman's Dancing in Your Head. The kwela cinches it. It was clear from the very beginning that Mitchell would be the poll-domineering flute player of her generation, but less clear whether we should care.

This, however, is terrific on any terms. The cello fits better than a bass would, and the drummer's studied this music all his life. The sax doesn't blow me away, but the rhythm section is far from ordinary. Two tracks add Lionel Loueke. The loss of front-line fire power should hurt, but saxophonist Jon Irabagon goes to Herculean lengths to make up the deficit. Not quite up to their best albums of the past decade, but the bear on the cover reminds me they don't have to outrun time, just the competition.

I'm struck especially by his rhythmic control. Liebman plays soprano and wooden recorder -- not something I've been all that fond of in the past, but he mixes well with Matt Vashlishan clarinet, flute, alto sax, straw, EWI.

Saft plays piano, getting a bit more brittle sound than on his usual electric keybs, and adding measurably to the rhythmic complexity, which is not to say groove. Morris plays bass here, and is superb. My copy lists the four names in the credit order above.

The spine only lists Ticonderoga, which the label's website lists as the artist name. Like ICP Orchestra which Breuker briefly played in , and for that matter the Sun Ra Arkestra, Breuker was able to span the whole history of jazz up through the avant-garde, frequently turning to hard swing, but in Breuker's case also mixing in circus, folk, classical, and Brechtian art-song.

I've only heard ten of fifty-some Breuker records, and most I rate between mixed blessings and downright nuissances, so as I was falling for this one I noticed that my previous favorite was another early live album.

This could have been edited down into something that flows better, but largesse was a big part of their shtick. He is spectacular here, not that he doesn't get help from Joe McPhee pocket trumpet, alto sax working around his edges.

With Kent Kessler on bass and Chris Corsano on drums. I thought the pianist was a bit obtrusive at first, but the second spin was all smooth sailing for the tenor. When he takes charge this is another one, but I have a few minor quibbles -- unison themes, slow patches. The songs don't fall into any tradition I recognize, but are strangely seductive. She interviewed thirteen Chicago jazz musicians and packed their reminiscences around her original pieces -- Mike Allemann guitar , Matt Ferguson bass , Jeremy Cunningham drums.

Lovely pieces, interesting raps. Shipp seems to have lost interest in his jazztronica phase, but he draws on that experience when he breaks out the heavy, tumbling rhythmic runs that set the pace here.

Foussat has been working along these lines for a while now, but this is the most interesting sonic mix he has come up with yet. Fischer has been sending his records in regularly, mostly engaging avant encounters, but this is the first one that really clicked -- mostly thanks to the pianist's own higher order percussion. Never noticed Geisselbrecht before, but he makes a huge impression here, which Speicher's coloring complements.

A- Guus Janssen: Meeting Points [], Bimhuis : Dutch avant pianist, has had a notable career with 's Zwik a particular high point. This is previously unreleased material from scattered groups, although six of nine tracks date from or later. Two piano-drums duos, a duo with Lee Konitz, but the most interesting are four small groups with Michael Moore clarinet or alto sax.

This is solo. The cover shows him from high above at a grand piano, with no cover, surrounded on all sides by rapt listeners in uncomfortable chairs, and the recording feels that intimate. But what makes it work for me is the rhythmic undertow. This is a straight free-leaning trio with Jason Roebke on bass and Frank Rosaly on drums mixing it up.

A rather squawky free player, he has a group called Cactus Truck that I've yet to be impressed by. This is a standard free sax trio cut live in Ghent, Belgium -- the sort of thing Parker and Drake could do in their sleep, but never do.

They cut two albums which sound like they could have come much later, perhaps because Americans don't appreciate how early a linkage was established between European free jazz and "third world musics" -- perhaps because Europeans were more conscious of their states' colonial legacies.

Don't know anyone in the band, but they rotate seamlessly between piano and guitar backing, and several trumpet and sax spots are well chosen. Sixty years later, the label has stretched it out, offering the unedited concert, with 11 extra tunes on two discs, plus a third disc remaster with a post-concert interview.

It's all rather redundant, but I like the raw concert at least as much as the tailored product -- indeed, I can't imagine how they could have left "Caravan" off the latter. The pianist has put out a lot of material over the last few years, but this is only the second disc to come my way.

Not much reason to choose between them, unless you're some sort of vinyl junkie. The focus on color keeps this on the quiet side, which is not really what either player is known for.

This struggles a bit to reach that level, but eventually cranks it up a notch from the Perelman-Shipp duo, which is what adding a good drummer should do. Still, this one is terrific, possibly because he built this around a more conservative composer -- 6 of 9 tunes by Wynton Marsalis -- but also because Josh Sinton's bass clarinet does the heavy lifting and provides the right contrast for the leader's sharpest trumpet.

A- Jorrit Dijkstra: Neither Odd nor Even [], Driff : Alto saxophonist, plays this one solo although he works in some lyricon, analog synth, and effects pedals to get some supplementary percussion, which makes a big difference. Not what you'd call rousing, but surprisingly clear and very engaging and pleasant. Title comes from the two-humped camel. Not avant but keeps you engaged. Quintet here can slip from postbop to free, the two reeds meshing nicely -- Caroline Davis on alto sax and Jason Stein on bass clarinet -- and Jeff Parker plays some fine guitar.

With John Tate on bass. Actually, much of this sounds like he's playing two parts -- presumably overdubbed, at least on "Toneburst Piece for Three Trombones Simultaneously " -- but even the clearly solo parts are light and entertaining, a far cry from Braxton's earlier For Alto.

Moore plays some rather avant guitar, which meshes well with the alto sax of Waldman's nephew, Devin Brahja Waldman, and Ambrose Bye's piano. They also picked up some text from beats Peter Orlovsky and William S. Burroughs, including something on evolution for space travel. She's struggled in the past but this all flows together.

Quartet backed by piano-bass-drums. The lady in question is Beverly Jarosz, a high school student murdered back in Cleveland in Lots of liner notes I couldn't see my way through. Lewis has a couple of remarkable left-of-mainstream sax albums, and he's joined here by another saxophonist, Devin Brahja Waldman, bohemians like Thurston Moore and Lydia Lunch, and others I don't recognize. Friedlander is one of a half-dozen prominent jazz cellists to emerge since the s, so it makes sense he would look back to his heritage.

A- Sonny Sharrock: Ask the Ages [], MOD Technologies : The guitarist was always hard to pin down, perhaps because he was only intermittently recorded and tended to indulge whoever was treating him. In this case, that was producer Bill Laswell, who paired him with a respectable jazz rhythm section -- Elvin Jones and Charnett Moffett -- that could break free when the moment suited them, and saxophonist Pharoah Sanders, sounding as otherworldly as ever.

Exceptional this time is the free rhythm, especially with the fractured piano. Carrier, as expected, is superb. Doesn't sound churchy, and, well, I wouldn't know spiritual, but I'm moved. A kende is an ancient Hungarian religious figure, one eclipsed by the warriors so prominent since Atilla the Hun. Dit jaar krijgt het Brussels Jazz Orchestra de eer. De klassieker van George Gershwin wordt namelijk in een uiterst apart kleedje gestoken aan de hand van arrangementen geschreven door o.

Te laat komen is geen optie tenzij u enkel zweert bij een overbekende klassieke uitvoering. Irabagon is zowat de meest opmerkelijke saxofonist uit de huidige scene.

Met Foxy leverde hij de gedroomde tribute aan Sonny Rollins. Zijn optredens vorig jaar in Moers met Altschul en Peter Brendler waren the talk of the town. Afsluiter dit jaar is de European Jazz Trumpets o. Pierre Drevet. Met in de rangen zes trompettisten waaronder Drevet, Bert Joris en Carlo Nardozza , een gitarist, een toetsenist, een bassist en twee drummers-percussionisten is jazzspektakel gegarandeerd, want het hele idee stamt af van George Gruntz zijn Trumpet Machine uit de jaren tachtig.

Jon Irabagon. Het loont eveneens de moeite om op de folkdag zaterdag langs te gaan want dan staat Dhafer Youssef op de affiche! Georges Tonla Briquet Info: www. Elk jaar geeft Brosella een muzikant vrijgeleide om een eigen droomproject uit te werken. Bassist Hendrik Vanattenhoven krijgt zo eindelijk de aandacht die hij al jaren verdient.

In alle stilte bouwde hij een klein maar fijn oeuvre uit. Aan de zijde van Pierre Anckaert bijvoorbeeld maar ook in een aantal andere zijprojecten.

Voor deze carte blanche wist hij meteen wie hij erbij wilde. De kers op de taart werd Alex Sipiagin, gewoon omdat ik hou van zijn warme trompetsound. Qua arrangementen was het makkelijker geweest om er een tenorsaxofonist bij te betrekken zoals Joe Lovano bijvoorbeeld.

Met zo een grote naam bestaat dan weer het gevaar dat het de internationale vedette is aan de ene zijde en wij aan de andere kant. Bovendien zou er van repeteren waarschijnlijk haast niets in huis Hendrik Vanattenhoven komen. Met Alex vallen die problemen weg terwijl hij toch wel een groot muzikant is.

Nicola en ik vertrekken meer uit de traditie nog niet volledig vast. Bij Bert en Stijn vormen electrovan Nicola en mezelf maar alles is nog in progress. Door zijn links met zowel Woody pure improvisatie. Jazz met Lef fe De 15de editie van het festival in Dinant vaart onder nieuwe naam, maar onder de vertrouwde koers.

Voor deze feestelijke uitgave heeft festivaldirecteur Jean-Claude Laloux de vorige peters van het festival opnieuw uitgenodigd en anderzijds met meter Rhoda Scott een opvallend vrouwelijk accent toegevoegd aan het bijzonder origineel programma. Toen Jean-Claude Laloux in een plaat hoorde van het Trio Midnight was hij zo overweldigd dat hij ze meteen uitnodigde en er een festival aan ophing. Omdat hij in zijn thuisstad Dinant weinig interesse vond week hij uit naar Ciney om in het Parc Saint-Roch het eerste jazzfestival in te lanceren.

De muzikanten van het eerste uur waren vrienden zoals Steve Houben en Michel Herr. Later verhuisde het festival. Vorig jaar trok het festival liefst 7. We wensen het familaal, laagdrempelig en gezellig toegankelijk te houden; we zijn echt een team van amateurs en hebben de ambitie niet om alsmaar groter te worden. Chet was een van mijn helden.

De European Trumpet Summit heeft toen een eerbetoon gebracht. En altijd als Toots komt, vind ik het een onvergetelijk moment. Toen we met het peterschap begonnen, koos ik altijd mensen die me raakten en die ik graag had, die ik echt als vrienden zag. Zo kwam het idee er met mijn vriend Steve Houben, die al vanaf het begin betrokken was en de eerste peter werd.

Overigens moet je toch toegeven dat Frankrijk uitstekende jazzmuzikanten kent. Dat is zeker een van. Natuurlijk ben ik heel enthousiast over onze meter Rhoda Scott. Het is de eerste keer dat een vrouw mee het programma bepaalt en dat geeft een vrouwelijk accent aan het programma met o. Lady Quartet en Olivia Ruiz. Jazz ladies Meter Rhoda Scott brengt vrouwelijke jazzmusici in de kijker.

Alle andere concerten zijn in de tuinen van de abdij van Leffe. En dan is er nog de flamboyante Olivia Ruiz die met de bigband Red Star Orchestra in schoonheid het festival mag afsluiten.

De andere invulling van deze feestelijke editie berust op de vroegere peters. Dit trio. Maret zijn concert aan hem opdraagt.

Maret heeft net zijn debuutalbum uit waarop hij ook in duo met Toots speelt. Omdat Jimmy Smith een van de helden van Rhoda Scott is, krijgt die een hommage door een andere duivelse Hammond B3speler, Joey DeFrancesco, die overigens met David Sanborn in Dinant in een schitterend concert gaf.

En naast al dat fraais kun je na de concerten naar de gratis jamsessies en mag je niet vergeten ook de jong talent wedstrijd te volgen.

De winnaar van vorig jaar, L-Town Connection, staat nu op het hoofdpodium. Ze liet zich opmerken zowel naar stijl als houding door het bewust blootvoets spelen. Eind jaren 60 verhuisde ze naar Frankrijk, want ze voelde meer erkenning in Europa dan in de VS voor het Hammondorgel.

In Parijs studeerde ze bij Nadia Boulanger die ook o. Quincy Jones en Michel Legrand les gaf. In gaf ze gevolg aan de uitnodiging van Raoul Saint-Yves om in zijn club Bilboquet in Parijs op te treden. In huwde ze met Saint-Yves.

Die zorgde als rechterhand van Eddie Barclay voor vele albums op zijn label o. Na het overlijden van Saint-Yves besloot Rhoda Scott terug te keren naar de VS waar ze in opnieuw ging studeren, nl. Na die studies wil ze vanaf een boek schrijven vertrekkend van Lou Bennett en haar eigen ervaring als orgeliste, de jazz in Frankrijk, aangevuld met interviews van o.

Europa had dat vooroordeel niet. En ik heb voldoende bewijs om dat te onderbouwen. Dat is onderdeel van mijn toekomstig boek. Ik hou van alle muziek waarbij ik mag improviseren. Dat is meestal jazz. Met klassiek, gospel is het meer afgebakend, duidelijk omlijnd, in tegenstelling tot jazz. Zie je een nieuwe richting in het bespelen van Hammond in jazz? Niet zozeer een nieuwe richting, het gaat alle.

Zijn er jonge Hammond orgelisten die in je voetsporen treden? Die ook met hun blote voeten spelen, nee, dat niet lacht. Maar dat hoeft natuurlijk niet. Toen David me vroeg, wist ik nog niet wat het repertoire zou zijn, maar hij kwam met geweldige songs die hij had gekozen of zelf gecomponeerd.

David heb ik eerder ontdekt langs zijn platen. Toen we samen speelden, waren het vooral standards. Bij de opname voor dit album zag ik hoe vastberaden hij was om zijn stijl te vinden. Ik was echt getroffen door zijn musicianship. Hij weet wat hij wil. We hebben heel wat geoefend en ik was trots daar te geraken waar hij het wou.

Het was een plezier om daarna op te nemen. Kende David jouw repertoire? Hij kende mijn stijl. Maar hij wou iets bereiken dat zijn stijl met de mijne zou combineren. En ik vind wat hij deed echt geweldig. Ik luister er nog geregeld naar en hou echt van die plaat. Wanneer speelde je voor het eerst met David?

Dat was op Dinant Jazz Nights met Toots. Ik geloof dat hij toen de idee kreeg om samen een album te maken. Zing je zelf? Ik geloof dat het mijn orgel is dat zingt lacht. Maar na de eerste set zei Roger dat ik geen basspeler nodig had. Pol regelde dat met Roger en daarna speelde ik in duo verder. Dat was in Ga je nu terug naar de VS? Zijn er nog opnameplannen in de toekomst? Ik wil een tribute-cd opnemen met songs die in die periode populair waren en er zelf een aantal composities aan opdragen.

Omdat hij liefdevol in dat dorp werd opgenomen, beloofde hij dat hij na de oorlog weer zou keren om iets terug te doen voor de bevolking die hem zo gastvrij had onthaald. Ik heb het voorrecht gehad om daar voor het eerst in te mogen optreden met mijn toenmalige trio: Cel van Overberge bas en Butch Peleman drums.

RCA Italia heeft ons optreden destijds nog op een verzamel-lp uitgebracht. Kortom, het was een spannend festival en het was een zicht voor de Goden om rond lunchtijd het illustere gezelschap rond het middaguur te zien afzakken naar de kloosterkelder voor een spaarzaam ontbijt.

Het was haast niet te geloven maar er kwamen dat jaar meer dan Het legendarische jazzgebeuren wist zich nog een aantal jaren in stand te houden, totdat Bilzen het initiatief overnam. Doordat er nergens in de verre omgeving een hotel te bekennen was, werden wij ondergebracht in een nonnenklooster. Wie daar ook ondergebracht werden, waren o. Mooie affiches in het Zuiders Belgenland comblain-la-tour Van vrijdag 6 tot en met zondag 9 juli doet Comblain-laTour zijn legendarisch verleden eer aan met jazzhelden als McCoy Tyner en Chico Freeman, maar geeft evengoed ruimte aan de hedendaagse scene.

McCoy Tyner, die nog in Comblain in met John Coltrane concerteerde, brengt Ravi Coltrane zoon van…inderdaad mee en linkt zo naar het legendarische verleden van het festival.

Nog een headliner is multirietblazer Chico Freeman, zoon. Een andere link naar het verleden vormen Steve Swallow en Adam Nussbaum die nog met Stan Getz op Comblain stonden en nu samen met de Britse rijzende sterpianist Gwilym Simcock als het trio The Impossible Gentlemen op deze editie voor vonken zullen zorgen.

Mistico Mediteraneo is een boeiend project dat Paolo Fresu trompet, bugel en Daniele di Bonaventura bandoneon verbindt met de Corsicaanse. Info: www. Met deze 33ste editie zorgt Claude Lentz opnieuw voor een programma van formaat met exclusieve gasten. Dit Harold Mabern Quartet past dus geheel in de geest van Gouvy jazz.

Steffens, D. Remacle, op trombone C. Remacle, D. Devrieze, L. Hendrick, op sax Tom Van Dyck, A. Carpentier, L. Meuniuer, T. Callens, M. Vandenbrande, op. Bovendien treden nog aan als speciale gast: trompettist Carlo Nardozza en saxofonist Robert Jeanne. En de winnaar gevestigde waarde, Fabrice Alleman, krijgt een carte blanche. Hij nodigt internationale gasten uit. Ook een carte blanche kreeg de Luxemburgse percussionist Stephan Pougin die Braziliaanse en Balkan-vrienden op het voorplan plaatst.

De muzikale wereld opent zich nog verder met MixTuur, het geweldige project van Tuur Florizoone. Lode Mertens. Tuur Florizoone wil zich niet tot een bepaald idioom beperken, noch in een hokje laten duwen.

Zijn muzikale weg is heel heterogeen. Op 24 april stelde hij in AB zijn eigen label Aventura Musica voor gekoppeld aan een avondvullend concertprogramma waarin al zijn uiteenlopende projecten van de jongste tien jaren aan bod kwamen. Ook de film Aanrijding in Moscow werd vertoond met live muzikale begeleiding, zijn filmmuziek die alom gelauwerd werd. En deze zomer staat hij met zijn jongste project MixTuur op vele festivalpodia.

Chris Joris peilt naar wat hem drijft. Je hebt een eigen label opgericht: Aventura Musica, vanuit je gelijknamige vzw. Hoe is dat idee gegroeid? Tricycle ligt eigenlijk een beetje aan de basis van alles wat ik doe. Het was mijn eerste trio en bestaat nog steeds. Het is in die 12 jaar gegroeid en weer gekrompen. Daarom was die vzw heel nuttig, omdat ik via die comfortabele structuur iedereen kon uitnodigen, betalen, enz. Om ze te verkopen op concerten moest ik bij al die labels aankloppen om de plaatjes bij elkaar te krijgen.

Ik wou het centraliseren. Stel dat ik een compilatie zou willen maken van al mijn werken, dan kan dat alleen door eigen beheer. Zo is het nu eenmaal. Dat is de muzikant zelf, want die gaat ze achteraf op zijn concerten aan de man brengen. Hou jij nog aan het begrip cd als object, in tegenstelling tot de nieuwe generatie, die sterk gericht is op MP-3 en downloading?

Je filosofie blijft nog bij die romantiek van het tastbare, zoals een boek, lp of cd? Inderdaad, we moeten daar niet te treurig om doen. Mensen kopen nog steeds platen in de winkels, weliswaar minder dan vroeger, maar ik blijf er in geloven.

Ik vind dat een cd er mooi moet uitzien en de verpakking symboliseert de inhoud. Ik hou van fotografie, bezoek geregeld fototentoonstellingen en heb thuis een uitstekend fototoestel. Mijn vader, die architect is met een groot talent voor beeldvorming, heeft me die liefde meegegeven. En het ontstaan van MixTuur…? Aanrijding in Moskou heeft mij in Gent op de kaart gezet. Trefpunt vzw, de organisatoren van de Gentse Feesten, vroegen me in muziek te schrijven. Ik moest daar een casting voor samenstellen en wou musici engageren, die ik bewonderde, wat ook gebeurd is, maar aanvankelijk hoopte de organisatie op bekende, relevante figuren als Ronny Mosuse of Marie Daulne.

De managing bleek te veeleisend. Zo heb ik dan een terechte keuze gemaakt uit musici, die allen vermenging in zich dragen of er mee bezig zijn. Een week later stonden we op de Gentse Feesten voor een laaiend enthousiaste massa. MixTuur was geboren en de sneeuwbal is buiten mijn verwachting gaan rollen. MixTuur is een aanvankelijk kortstondig project, dat uit de hand gelopen is illustreert de ironie met een schalkse lach.

Ik kijk enorm op naar de artiesten, die ik gekozen heb en zij koesteren onderling grote waardering voor elkaar. Daarom werd het een hecht team, dat opbokst tegen het relatief beperkte budget.

We hebben hard gewerkt aan het repertoire, maar het is niet stuk gerepeteerd. Elk optreden gaan we nog wel iets veranderen. Het blijft fris op die manier, zoniet zou het een machine worden. Ik wil leven voor de muziek en uitdagingen aangaan en met een koppige band. Onder muzikanten: Chris Joris interviewt Tuur Florizoone kan dat alleen op een democratische manier. Na twee jaar met deze band: wat zijn de vooruitzichten?

Natuurlijk zijn er nog mijn projecten met kleinere bezettingen en de filmmuziek, maar na ons laatste concert van het seizoen op Jazz Middelheim op 18 augustus, ga ik sleutelen aan nieuwe composities, want, en dat weet je dan bij deze: ik wil in een nieuwe cd maken met deze groep, gekoppeld aan een tournee. In hoeverre sta jij als Belg onder invloed van de Afro-Amerikaanse cultuur als input tot de jazz en beschouw jij jezelf als een jazzmuzikant?

Ik wil gewoon mijn muziek maken en wil mezelf niet tot een bepaald idioom beperken, noch me in een hokje laten duwen. MixTuur is voor mij een typisch Belgisch project, ondanks de aanwezigheid van musici uit verschillende culturen. Dat is Michel.

Massot uiteraard en dat weten weinig mensen. De essentie is dat ik me niet vastpin op Afro-Amerikaanse invloeden, wat vaak onvermijdelijk is bij Europeanen, die de jazz omhelzen. Mijn inspiratiebronnen strekken zich veel breder uit en daar zit veel Europa in. De groep is dan ook geen jazzband in de strikte zin van het gegeven. Noem het wereldmuziek of wat dan ook, de naam van het ensemble zegt het zelf en dat dekt de lading.

Wat is belangrijk voor jou binnen het overbrengen van muziek, componeren…? Mijn muziek balanceert voortdurend tussen compositie-improvisatie-arrangement.

Het zijn pijlers waar ik enorm veel waarde aan hecht. Een fris arrangement kan een song echt dragen, kan een publiek meenemen, inpakken, bedriegen of bedienen. Ik tracht steeds op scherp te blijven in de keuzes, d. Meestal struikelen de muzikanten waar ik mee speel wel eens over een maatje meer of minder dan wordt verwacht, maar dat houdt iedereen wakker: zowel het publiek als de muzikant wordt verrast.

Wat overheerst er… of niet? Een stuk schrijven gaat eigenlijk vrij vlot wanneer je een handig arrangeur bent. Componeren wordt dan herleid tot het geloof in iets banaals: een eenvoudig idee dat door de muziekverwerker moet rollen. De basisgedachte bij een song of thema wordt in het compositiestadium gemaakt: wordt het vrolijk of triest? Of achter de piano tijdens een soundcheck… En improviseren: tja, dat moet nu eenmaal gebeuren weer dat schalkse lachje-nvdr.

Dat laat de wonderlijke muzikanten waarmee ik speel toe om hun eigen ei te leggen binnen die compositie.

Soms is er veel plaats voor improvisatie, soms ook helemaal niet. Wat ontdek je bij jezelf? Oh, welkom bij de verlichting tot deze wondere wereld, want dat is het toch, niet? Straks heb je helemaal geen MixTuur meer nodig om te musiceren…?

Met een florizone glimlach We zien wel waar het eindigt…. Eerste jazz Marc Van den Hoof Weet jij nog hoe je de jazz hebt ontdekt? Wanneer je voor de eerste keer diep ontroerd bent geweest door die muziek die in je omgeving toch maar een beetje raar en ongenietbaar werd gevonden? In de adolescentie? En hoe is het dan voortgegaan? Boeken en tijdschriften gelezen, naar de radio geluisterd, platen aangeschaft, en je verdedigd tegen spot van leeftijdgenoten en de achterdocht van volwassenen.

Maar wij, de betrokkenen, de onnozelen, zijn zo dikwijls zo gelukkig dat we van die muziek houden. Maar wie begrijpt dat die niet zoals wij wordt aangeraakt door die dertig seconden Louis Armstrong hier en die minuut Charlie Parker daar en door de tijd die stilvalt in Coltranes After The Rain.

Misschien heb je je — want je bent al lang geen adolescent meer — ook wel al eens afgevraagd hoe je die weelde, van jazz te houden, zou kunnen doorgeven aan kinderen, kindskinderen en een nageslacht, ergens in een land van melk en honig, en zo talrijk als de sterren aan de hemel of de zandkorrels op het strand.

En kijk, ik heb hier alvast twee boekwerkjes die misschien en misschien of misschien … This Jazz Man, tekst van Karen Ehrhardt en illustraties van R. Roth, in verschenen bij Harcourt Inc. En als nu toch eens, want ooit was er het idee om Joke van Leeuwen — ze schrijft, tekent, zingt, houdt van jazz, en herinner je je haar Billie Holiday-hommage met Bert Joris en het BJO? Nooit te laat evenwel. Het was voorwaar een goed idee.

Karen Ehrhardt, R. Jazz onder de polderlucht Het jazz-, blues- en rootsfestival Jazzenede kreeg voor zijn zesde editie een waaier aan topartiesten uit binnen- en buitenland bij elkaar. Maar ook de vertrouwde klanken van Rony Verbiest zullen de polderluchten vullen. Het festival opent op woensdag 8 augustus met Gentse Feestenvader Walter De Buck, naast heel wat comedy in het verdere verloop van de eerste dag, zoals de gortdroge humor van Ygor. Daarnaast vindt ook nog het Mosselgelach plaats.

Daags nadien, donderdag 9 augus-. Op vrijdag dompelt kind-aan-huis Rony Verbiest met zijn kwartet het publiek onder in een melancholische sfeer met onder meer accordeon en bandoneon.

Cowley begon als klassiek pianist, maar evolueerde via punk en funk naar jazzrock. Hij begeleidde onder meer Adele op haar cd 21en maakte zijn opwachting bij Jools Holland. Limburger en trompettist Carlo Nardozza komt met zijn Quartet op zaterdag in de vooravond, met een stijl en genre die alle grenzen overschrijden.

Het jongerenensemble brengt hedendaagse composities, aangebracht door internationale gastdirigenten. Op de slotdag krijgt het publiek nog een paar ware hoogtepunten met als top of the bill: Philip Catherine.

Praktisch — Jazzenede van 8 tot en met 12 augustus Locatie: festivalweide Kasteelstraat, Assenede Prijs: gratis Voor het volledige programma kan men terecht op www. Jazz Middelheim en Middelheimmuseum slaan de handen in elkaar. Het Middelheimmuseum ligt op een boogscheut van de festivalsite. Het museumpark is in volledig vernieuwd en nu meer dan ooit de moeite waard om te bezoeken.

Heb je een ticket van Jazz Middelheim dan verwent het museum je met een verrassingspakket. Verwacht je alvast aan gratis tickets voor de andere musea van de stad Antwerpen. Iconen tussen de bomen Bij deze 31ste editie van 16 tot 19 augustus bevestigt Jazz Middelheim zijn verankering in de jazztraditie, maar met een brede kijk op de immer levendige scene van vandaag.

Lovenswaardig zijn overigens de inspanningen van organisator Bertrand Flamang om de bezoekers het hoogste comfort aan te bieden en ze daardoor optimaal te laten genieten van de muziek in de prachtige locatie.

Zoals ook op Gent Jazz streeft de organisatie naar een engagement voor maatschappelijk verantwoord ondernemen, wat zich op Jazz Middelheim vertaalt in een nieuwe catering lekker en gezond , en een bewuste aanpak van het milieu. Een nieuw initiatief is de samenwerking met het vernieuwde Middelheimmuseum, dat vlakbij de festivalsite ligt. Dit jaar vinden de gratis toegankelijke jamsessies opnieuw plaats in deSingel op de eerste drie festivaldagen telkens na het laatste concert.

Kris Defoort is weer helemaal terug in zijn jazzwereld met kompanen Nicolas Thys en Lander Gyselinck, een trio dat gensters slaat, luister maar naar de recente release Live In Bruges W. Jef Neve heeft in zijn nieuw project al wat hem de jongste tijd aan schokkende gebeurtenissen heeft geraakt — Puk-.

Tuur Florizoone staat er met zijn project MixTuur lees het verhaal in deze editie waarmee hij zowel in binnen- als buitenland succes oogst. Dit keer nodigen ze de Nederlandse cellist Ernst Reijseger uit.

Reijseger won al verschillende prestigieuze prijzen Boy Edgar in , Bird Award in en Gouden Kalf voor beste filmmuziek in en is evenzeer actief in de klassieke muziek als jazz.

Verder gaat hij geregeld projecten aan met avant-garde muzikanten en legt zich verder toe op filmmuziek. Natuurlijk ontbreekt de nu jarige Toots Thielemans niet. Al sinds treedt hij als peter van Jazz Middelheim op en was er vanaf dan elke editie bij.

Na een geweldige Tootstournee met zijn Europees Quartet doorheen het land zet hij de kroon op dit feestjaar tijdens dit festival. Zijn hartverwarmend publiek staat zeker klaar voor een gegarandeerde staande ovatie! Voor deze gelegenheid neemt in het. Philip Catherine wordt 70 dit najaar! Coryell is vooral bekend als fusiongitarist en van het fameuze gitaartrio dat hij vormde met John McLaughlin en Paco de Lucia.

Samen met. Het wordt een en al nostalgie als zijn rokerige stem zal weerklinken. Ze heeft een warm soulful stemgeluid. Ze wordt zoals op het album begeleid door de uitstekende pianist Peter Edwards, saxofonist Binker Golding en drummer Andy Chapman, terwijl Max Luthert hier op bas overneemt op het album Nick Walsh.

Smaakmakers Dat het in jazz alle richtingen uitkan is een zegen. Het leidt tot de meest unieke confrontaties die je alleen maar kan toejuichen. Neem nu de Italiaanse sterpianist Stefano Bollani die met de Braziliaanse bandolimspeler Hamilton de Holanda speelse muziek kruidt met humor en virtuositeit. De bandolim is een soort mandoline die in de handen van de Holanda. Jazz Middelheim een metamorfose ondergaat. Een duo waar het spelplezier moeilijk zal in te tomen zijn.

De Nederlandse trompettist Eric Vloeimans zoekt het in heel andere sferen, want zijn project High Speed Oldtimer met Holland Baroque Society maakt een tijdreis naar de barokmuziek van de zeventiende eeuw. Hoe dat moet klinken, jazztrompet met barokmuziek, aan de liefhebbers om het te gaan ontdekken.

Recent verscheen Duende Blue Note Records waarin hij in duo speelt met de jonge pianist Nitai Herschkovits, een ontmoeting die geheel in de lijn ligt van Cohens geliefde pianisten Chick Corea en Danilo Perez. Zijn interesse in politiek en religie deed hem in bekeren tot de Islam en daarbij nam hij zijn huidige naam aan.

Hoewel hij door apartheid van zijn thuisland gescheiden bleef, hield hij aan de muziek van zijn thuisland en zocht een synergie met de Amerikaanse jazz, waarbij vooral de muziek van Duke Ellington een leidraad vormde. Ellington had hem overigens al in in een opname betrokken. In de jaren 80 verruimde hij zijn muzikale horizont nog en componeerde een opera Kalahari Liberation, die in geheel Europa succesvol werd vertolkt.

Ook schreef hij de filmmuziek bij de Franse prent Chocolat. Midden de jaren 80 vormde hij zijn band Ekaya waarmee hij zijn rootsmuziek in combinatie met jazz ex-.

Hoewel vooral pianist en componist, speelt Ibrahim ook fluit, sopraansaxofoon en cello. De ritmes en kleuren van Zuid-Afrika gekoppeld aan improvisatie en toetsen van Ellington en Monk beloven een nazinderd spektakel. Wie het allemaal op de radio wil volgen, kan terecht op Klara waar elke festivaldag live vanaf 16u tot middernacht de concerten worden uitgezonden. Impressies en reportages kun je ook bekijken op de VRT-cultuursite Cobra.

Giganten Naast onze eigen Toots verwelkomt het festival twee andere legendarische jazzgiganten: de nu jarige Ornette Coleman en de jarige Abdullah Ibrahim. De vaste Middelheim jazzliefhebbers herinneren zich beslist het concert van Ornette Coleman in toen de regen iedereen dicht op elkaar in de propvolle tent duwde.

Benieuwd of hij naast zijn witte saxofoon de trompet of zelfs de viool bovenhaalt. Er zal wel al eens een strijkstok gehanteerd worden en als zijn klassieker Lonely Woman weerklinkt zullen weer alom blije gezichten huiswaarts keren. Met zijn zevenkoppige band Ekaya roept de Zuid-Afrikaanse pianist Abdullah Ibrahim zijn befaamde rootsmuziek op. Geboren op 9 oktober in Kaapstad als Adolphe Johannes Brand ging hij zich eind jaren 50 richten op jazz.

In speelde hij samen met Hugh Masekele in de Jazz Epistles, waarmee het eerste jazzalbum in Zuid-Afrika werd opgenomen. In verliet hij zijn geboorteland en trok. De Dienst Evenementen en Feesten van de stad Gent verkiest om terug te keren naar een festival van vier aaneensluitende dagen met een sterk kwalitatief programma van 13 concerten op rij. Tegelijk biedt het festival jaarlijks een gevarieerd overzicht van wat leeft in de brede Belgische jazzscene. Aan de succesformule wordt dan ook niet geraakt.

Zowel gevestigde waarden als jong talent kunnen er ontdekt worden. Rond middernacht worden authentieke jazzdocumentaires en unieke concertopnames geprojecteerd onder de noemer Jazz on Film maar niet op zondag 9 september. Wie in is voor uitstekende avontuurlijke jazz mag de openingsavond niet missen met om 17u het Jozef Dumoulin Trio, 19u BackBack en 21u Rackham. De jongste release van Jozef. Dumoulin, Rainbow Body, met Trevor Dunn elb en Eric Thielemans d beweegt zich op de grenzen van electronics, experimentele muziek, pop en jazz.

Spilfiguur is de nonconformistische gitarist Filip Wauters omringd door de geweldige baritonsaxofonist Marc De Maeseneer en de opmerkelijke Italiaans-Gentse drummer. Giovanni Barcella. Rackham rond saxofonist Toine Thys vormt een passende apotheose waarbij de jongste release Shoot Them All wel in de lijn ligt van rockjazz maar sterk aanleunt bij filmmuziek. Misschien al een goede introductie naar de middernachtfilm s die volgt. Op vrijdag 7 september is er een uniek concert op de middag van het fel geprezen en voor onze lezers nu wel bekende Kris Defoort Trio.

Als je alleen al op de titel van hun vorig jaar uitgebrachte cd afgaat: Pourquoi pas un scampi? Ze zullen goed ingespeeld zijn, want het orkest staat op het podium deze zomer tijdens North Sea Jazz, Jazzenede en Gaume Jazz. Er zijn in het najaar opnames gepland. Onder leiding van drummer Mimi Verderame telt de band toptalent in zijn rangen.

De bezetting kan soms iets wijzigen naargelang van de beschikbaarheid van de leden. Ze brengen voornamelijk standards. De composities zijn vooral van de hand van Claus die inspiratie zoekt bij de klassiekers van de 20e eeuw, fusion, underground en zelfs hiphop en jungle.

Wie hij zoal meebrengt, is op het moment van het afsluiten van deze editie nog open, maar kenners weten dat daar opnieuw straffe gasten zijn te verwachten. Allen daarheen! Want al dit fraais wordt door de stad Gent gratis aangeboden. Per gekocht ticket ontvangt u een bon die u op de avond van het jazzconcert kan inruilen voor een gratis Bolleke Koninck.

Het JCV promoot vooral de traditionele jazz- en bluesmuziek en daaraan gelieerde jazz- en bluesclubs. In brengt JCV een leerrijke expo Behind the scenes rond jazz in al haar aspecten. Voor alle info zie www.

Per categorie is er een winnaar. De winnaar van elke categorie krijgt een contract voor optreden op het betaalde podium van de avondprogrammatie van het Laurentplein tijdens de Gentse Feesten Voor de jazzcategorie zijn geselecteerd: 16 juli 16u — 16u45 17u — 17u45 18u — 18u Tijdens die avond zullen de winnaars van de wedstrijd voor amateurgroepen bekend gemaakt worden.

Op 28 november wordt de prestigieuze prijs uitgereikt in Muziekgebouw Eindhoven. De jarige zangeres komt de prijs hoogstpersoonlijk in ontvangst nemen. Jazz vormt een rode draad in het leven van de in Memphis geboren Denise Eileen Garrett.

Al op jonge leeftijd liet ze haar liefde voor muziek zien en maakte ze onderdeel uit van verschillende bands en op jarige leeftijd toerde ze zelfs al door de toenmalige Sovjet-Unie. Een jaar later trouwde ze trompettist Cecil Bridgewater. Met negentien albums en verscheidene nominaties beschikt Bridgewater over een indrukwekkend oeuvre en daarom verdient zij de Edison prijs. In samenwerking met het North Sea Jazz festival is in Rotterdam een nieuwe club geopend, toepasselijk north sea Jazz club gedoopt en gevestigd in de Westergasfabriek.

De maximale capaciteit is bezoekers en er is een aparte bar-restaurant. In de jazzclub kan op vrijdag- en zaterdagavond tijdens en voorafgaand aan de live-optredens in intieme setting worden gedineerd, waarna de avond overgaat in een clubnacht met DJ-acts.

Op donderdag programmeert de jazzclub optredens van progressieve en vooral dansbare live acts. In de nabije toekomst staat de zondag in het teken van familie met speciale.

Hiermee biedt de North Sea Jazz Club ook een podium aan jong talent. Net als op het festival biedt de North Sea Jazz Club ruimte aan alle jazzstijlen. Voor info: www. Je wenst samen te werken met een buitenlandse muzikant, je wil een alliantie aangaan met andere kunstdisciplines of heb je een muzikale wereldreis gemaakt waarvan je de neerslag wil presenteren in een magnifiek concert?

Deel je plannen met ons en misschien word je ondersteund door dit gloednieuwe samenwerkingsverband dat een gedurfd jazzproject honereert. Er volgt een concerttournee met JazzLab Series met een gegarandeerd concert bij elk van de coproducenten. Nadat Badenhorst 4 jaar in New York woonde, is hij terug in Antwerpen. Rataplan nodigt hem uit voor deze unieke concertreeks in en Met zijn herkenbare klank, een fluwelen toon met toch telkens een weerhaak, speelt hij in verschillende bezettingen en groepen, en combineert hij allerlei genres.

Deze band werd in opgericht door zeven Gentse muzikanten die zich van bij de start hebben toegelegd op het spelen van de zwarte muziek uit de jaren twintig en uit de Revivalperiode. Op maandag 6 augustus komt het Nico Schepers Quintet, op maandag 1 oktober de jazz-zangeres Shaunette Hildabrand met Quartet feat.

Voor alle info: www. De roma nieuw logo viert 10 jaar en belooft een prachtig jazzprogramma in het nieuwe seizoen. In een volgend nummer gaan we hier dieper op in. Al sinds de eerste editie, tijdens Brugge Culturele Hoofdstad van Europa in het toen gloednieuwe Concertgebouw, kiest Jazz Brugge resoluut voor jazz uit Europa.

Hierbij trekt het festival steeds de avontuurlijke en hedendaagse kaart en streeft het naar hoge kwaliteit. In de volgende editie gaan we uitvoerig in op het festival. Nog aangekondigd zijn het Wolfert Brederode Quartet, het Manuel Hermia Trio en de gedurfde combinatie van Octurn met religieuze gezangen van Tibetaanse monniken. Verder nog het unieke concert van Tomasz Stanko die een ode brengt aan Krzysztof Komeda, Poolse jazzlegende.

Derde ruimte in het aanbod Op 6, 7 en 8 juli vindt het North Sea Jazz Festival in Ahoy Rotterdam plaats met enkele speciale projecten en aandacht voor nieuwe ontwikkelingen, o. Joshua Redman is aangesteld als Artist in Residence. Op het programma staat een groot aantal speciale projecten waaronder Nights on Earth van het Metropole Orkest o.

Dit jaar heeft het festival weer een artist in residence: Joshua Redman. Redman is een van de nieuwe iconen in de jazz, die samen met leeftijdsgenoten als Branford Marsalis en Roy. Hargrove, midden jaren 90 de voorhoede van de akoestische jazz vormde. Op vrijdag doet hij een gastoptreden met het Metropole Orkest.

Zaterdag geeft Joshua Redman twee bijzondere optredens. Ten eerste is daar James Farm. Op zondag geeft hij een concert met The Bad Plus. De jazzscene ontwikkelt zich steeds internationaler. In de huidige tijd van digitale revolutie, is naast thuis en werk een derde ruimte ontstaan.

Daarin legt en onderhoudt men gemakkelijk contacten over de hele wereld,. Tevens is een muzikant steeds vaker een wereldburger die veel reist en in meerdere landen werkt of zelfs woont. Er ontstaan groepen met verschillende nationaliteiten, waarbij iedereen eigen bagage meeneemt en waardoor de klank van jazz verandert.

De Paul Acket Award wordt jaarlijks uitgereikt aan een talent dat in de ogen van de jury meer erkenning verdient. Taborn krijgt een beeldje en een bedrag van 5. Allen, ts; Gregg August, b; Rudy Royston, d. Dit doet me aan Branford Marsalis denken. Neen, nu hoor ik dat hij het niet is. Dit moet JD Allen zijn, die heeft ook een trio in die stijl.

Rudy Royston is echt een fantastische drummer, een van de beste drummers in New York. Heel kort, een soort statement, geen lange improvisatie. Allen speelt zeer melodisch.

Soms spreekt zijn werk mij minder aan, maar dit was een mooi stuk. Alleen maar sax, bas en drums is een van de tofste formules, dat geeft de sax veel vrijheid. Een pianist zal je altijd een bepaalde richting uitsturen. Iedereen heeft op elk moment evenveel te zeggen.

Credo, uit Credo, CleanFeed, opgenomen in Impulse, Na de eerste noot van de sax Dit is Michael Brecker! Die gitarist zal wel Pat Metheny zijn. Is dit Joey Calderazzo? Dit klinkt toch heel McCoy Tyner-achtig. Is het McCoy zelf?

Toen ik 14, 15 jaar was, heb ik heel veel naar Brecker geluisterd. Hij was zonder meer een voorbeeld. Technisch gesproken is hij een van de allergrootsten ooit, je kan er veel van leren. Er zit een poppy kant aan zijn muziek, wat me vroeger niet stoorde, maar dat is een keuze die ik niet zou maken.

Brecker is een symbool van zijn generatie. Soms was ook ik te veel met Michael Brecker bezig in mijn hoofd. Een aantal jaren heb ik dan bewust niet meer naar hem geluisterd, maar intussen kan ik er weer van genieten. Leuke trombone. Maar dat soort van alto-klank spreekt me niet echt aan. Het deed me wat aan Marty Ehrlich denken. De trombonist en violist hebben meer harmonische bagage, hoor ik. Wat de altist neerzet, daar zit niet echt richting in, is niet echt gestructureerd.

Die groove doet een beetje Zuid-Afrikaans aan. Is die violist Mark Feldman? Hij heeft nochtans wel een zeer New Yorkse sound, wellicht heeft hij bij Feldman gestudeerd. Hij schrijft heel mooie stukken. Tony Malaby? Hoor ik hier twee drummers? De bas speelt ook zeer vol, misschien ligt het daaraan. Dit is zeker New Yorks, het heeft in ieder geval de energie van de downtown-scene.

Dit is postOrnette-muziek. Heel vrij. Al kan ik niet zeggen wie dit is. Oh ja, een heel toffe band. Bassist en drummer spelen naast mekaar en gaan twee richtingen uit, in New York zitten ze dichter bij elkaar. Paal Nilssen-Love; tja, dat verklaart waarom ik dacht dat ik twee drummers hoorde, die rauwe New Yorkse energie. Hij springt heel vrij om met het ritme. Fredrik Ljungkvist is een heel toffe saxofonist. Atomic is zeker een van de fijnste groepen uit Noorwegen.

Je hoort ook dat ze vaak samen spelen, dit is een sterk statement als groep. Onmiddellijk Die ken ik uiteraard. Maar welke opname? Is dit van Sun Ship?

Dat is een van mijn favoriete platen van Coltrane. Dit kwartet speelt echt waanzinnig, daar zijn geen woorden voor. Luister eens naar Elvin, dan weet je waar Jeff Tain Watts de mosterd haalde.

Je hoort Jimmy Garrison nauwelijks, zo stevig gaat Elvin hier tekeer. Coltrane, daar kan je als saxofonist niet aan voorbijgaan, uiteraard. Ik heb altijd naar Coltrane geluisterd, vanaf mijn twaalfde al, eigenlijk. Ik had toen een liveplaat van hem in huis, waarop onder andere Impressions stond, met een lange basintro van 10 minuten of zo. Ik was toen al sax aan het leren spelen, zette die cd op en probeerde dan mee te spelen.

Ook Kind of Blue heb ik toen gekocht, dat sprak me allemaal meteen aan, op die jonge leeftijd al, jawel. Een enorme leerschool. Later heb ik ook een periode gehad dat ik niet naar Coltrane luisterde, om beter naar mijn eigen geluid te kunnen streven. En Lee Konitz. Is dat Thomas Morgan op bas? Snel Nu weet ik het: het is die plaat van Alexandra Grimal!

Ik dacht het al, ik ken die saxofonist! Alexandra en ik zijn lang roommates geweest in New York. We woonden in hetzelfde appartement. Ik heb met Alexandra zelfs de tracks gekozen die uiteindelijk op deze cd zouden terechtkomen.

Gary speelt echt ongelooflijk op deze plaat, volgens mij zijn beste prestatie van de jongste twintig jaar. Alexandra en ik kennen elkaar al vele jaren, we zijn muzikale soulmates. Jaren geleden heb ik haar ontmoet in De Muze in Antwerpen en toen een paar stukken met haar meegespeeld.

Ik heb ook een tijdje bij haar gelogeerd in Parijs vooraleer ik dan besliste in de Franse hoofdstad te gaan studeren. In die periode hebben we vaak samen gestudeerd. Later ben ik naar New York verhuisd en is ze daar mijn roommate geworden. Ooit zullen we wel eens samen een plaat maken. Er staan fantastische stukken op die plaat, die gemaakt is.

Daardoor kon ze deze plaat maken met haar muzikale helden. Ik had zelf ook plannen voor een cd met Paul Motian, maar die zijn nooit kunnen doorgaan omdat ik het project financieel niet rond kreeg. Is dit dan Tony Malaby?

Neen, zijn timing is veel strakker. Ik vind dit een beetje plattekes, heel de tijd dezelfde groove. De tenorist probeert wat meer te laten gebeuren, maar het komt niet echt van de grond.

Ik vind dat Ben Allisons muziek soms wat op de vlakte blijft. Goeie muzikanten, daar niet van. Dit is goed gearrangeerd, maar ik mis wat meer directie, wat meer interactie tussen de ritmesectie en de solisten. Het deed me wel wat aan Mingus denken, maar dan een Mingus light.

Ik miste het rauwe van Mingus. Muziekkeuze en reacties opgetekend door peter De Backer. Jazzband om zijn vijftigjarig bestaan op het stadhuis van Dendermonde gehuldigd. Huidige leider Peter Verhas die 25 jaar geleden in de band kwam, bracht ook hulde aan muzikant van het eerste uur en nog altijd bandlid: Emiel Leybaert. Drummer Emiel Leybaert stelde in klarinettist Gilbert Bert Heuvinck voor om samen met gitarist Guido Schreyen een groep te starten.

Ook Jan, Piet en Philemon Heuvinck waren al van de partij en om de groepsnaam, afgeleid van de eerste letter van de voornamen, compleet te maken vonden ze als trombonist Alajos Van Peteghem. Zo ontstond de Jeggpap N. Een zware klap was het overlijden op 21 januari van de eerste bandleider Bert Heuvinck. Emiel Leybaert nam als leader over. Bij het jarig bestaan was de Jeggpap Jazzband de eerste die als New Orleans orkest een cd uitbracht.

In die periode werd Peter Verhas de nieuwe klarinettist en bandleider. Dit be-. Optredens in binnen- en buitenland, festivals, radio- en televisieoptredens waren het gevolg. Naar aanleiding van het jarig bestaan waren er jubileumconcerten op zaterdag 29 april in Dendermonde met een jazzboottocht, op zaterdag 9 juni in Honky Tonk Dendermonde en op zaterdag 16 juni in Music Village in Brussel. Huidig bandleider Peter Verhas kwam officieel in bij de Jeggpap Jazzband.

Hij kende de band al in zijn jeugdjaren, omdat zijn vader heel wat platen van deze band in zijn collectie had en de Jeggpap een begrip was in Dendermonde. In die tijd was de band nog huisorkest in de Honk Tonk Jazzclub en trad al op met verschillende buitenlandse jazzgrootheden. Peter Verhas speelde in die periode in de plaatselijke Lazy City Jazzband, maar na de dood van Bert Heuvinck, klarinettist bij de Jeggpap, werd hem gevraagd zijn plaats in te nemen. Er werd ook al eens een swingnummer op het programma gezet.

Ik heb deze evolutie van de jazzmuziek willen verderzetten, en ook naast het swingrepertoire, hebben wij ook de jazzmuziek van de jaren 50 in ons repertoire gebracht. Kortom Jazz for all occasions, zonder oogkleppen. Jazz moet boeiend en leuk zijn, je moet de mensen kunnen amuseren, beroeren….

Het publiek evolueerde mee met de band, al waren er mensen die liever bij de echte oude New-Orleans muziek bleven. De Jeggpap N. Jazzband met op de eerste rij de huidige bezetting en bovenaan vroegere bandleden. Eerste rij v.

Wat zijn de markante of memorabele momenten van de band? Ik denk als je de geschiedenis van 50 jaar Jeggpap bekijkt, je toch kan merken dat Jeggpap een palmares heeft opgebouwd van optredens in binnen- en buitenland, en dit aansluitend met een hele reeks gastvedetten, waaronder Monty Sunshine, Albert Nicholas, Sammy Rimington, Louis Nelson, Dr. John, Freddy Sunder… Wij denken hier o.

Ook namen we deel aan verschillende jazzfestivals, boottochten, kroegentochten. Met Pop meets Jazz kozen jullie voor moderne songs, was dat bewust om een aansluiting te vinden met een jonger publiek?

We hoorden op de radio dat popvedetten zoals Robbie Williams, Rod Stewart, George Michael…op de markt kwamen met jazzplaten. Deze mensen wilden op hun beurt iets nieuws brengen om via die weg een ander publiek aan te trekken. Wij hebben met ons laatste nieuw album Pop Meets Jazz de rollen omgekeerd.

We zijn gaan zoeken naar echte goeie gekende popsongs en hebben ze in een jazzkleedje gestoken. Hiermee hoopten wij het jongere publiek aan te trekken en hen op deze manier de liefde voor de jazz toch ook een stukje te kunnen bijbrengen. Hoe ervaar je de evolutie in het publiek dat jullie muziek apprecieert? Wij moeten spijtig genoeg ondervinden dat ons publiek steeds ouder wordt. De interesse voor jazz in het algemeen onder de jongeren is er niet echt, tenzij voor de echt moderne en experimentele jazz.

Vandaar dat alle jazzclubs vol zitten met eerder oudere mensen. Die moeten er natuurlijk zijn, maar we hopen toch dat er opvolging komt. Hoe kiezen jullie de composities of arrangementen? Is er een bepaalde richting die jullie nastreven? Onze stukken die wij willen spelen, zijn dikwijls jazztunes die we gewoon leuk vinden, dit kunnen stukken uit de swingperiode zijn alsook uit de jazz van de jaren We proberen deze stukken dan uit te schrijven en op repetities proberen we ze uit.

Als ze goed klinken en we voelen er ons goed bij, komen ze op het repertoire. Soms worden er eigen arrangementen geschreven op bestaande stukken, en zelfs eigen composities.

Wie bewonder je zelf in de jazz? Dit is een zeer moeilijke vraag, omdat er zoveel grootheden zijn in de jazz die elk op hun beurt een stukje hebben meegewerkt om de jazzgeschiedenis te schrijven die er vandaag bestaat. In de oude stijl-jazz, kunnen we moeilijk voorbij Louis Armstrong, toch wel een mijlpaal die heel wat heeft betekend.

Op nationaal vlak mag ik onze eigen Toots Thielemans zeker niet vergeten. Nationale trots in de jazz zou ik zeggen. Bij elk jubileum werd een album opgenomen, nu ook? En wat wordt het dan?

De mensen kunnen de muziek gewoon legaal of illegaal downloaden van het net. Het vormt dus voor ons geen meerwaarde meer om nog een nieuw album op de markt te brengen. Misschien moeten wij ook de nieuwe technieken gaan gebruiken en enkel een opname maken en dan op het net beschikbaar stellen. Hoe zie je de toekomst van de band? Welke droom zie je nog te verwezenlijken?

by George Kanzler Its accepted jazz lore that the Swing Era officially kicked off with the West Coast success of Benny Goodmans big band in the summer of , jumpstarted by Goodmans late night appearances earlier that year on the national radio show Lets Dance.

6 thoughts on “George Gruntz, NDR Bigband* With Special Guest : Tom Rainey - Dig My Trane - Coltranes Vanguard Yea”

  1. My big band gets together a few hours before a gig and it sounds like that in some ways. the classic live track from the Village Vanguard of “Chasin’ the Trane” is a great example of his commitment to the basic I-IV-V blues model as is “Pursuance” in a completely different way a few years later. Intervals - David Liebman's.
  2. Vinyl / LP-Hauptkatalog AM D OB B E N 3 ASENDORF G E R M A N Y TEL.: FAX: [email protected] Lieber Vinyl-Freund, ich freue mich, Ihnen den neuen Vinyl-Katalog präsentieren zu können.
  3. Subscribe to my channel so that you can be part of the "Community Tab" and access more helpful information. If you get any tutoring from me, I am now giving the Core Nursing Fundamentals for FREE Views: K.
  4. Dig My Trane. Bild vergrößern Coltrane's Vanguard Years () George Gruntz & NDR Bigband special guest: Tom Rainey unüberhörbar die Handschrift von George Gruntz. Längst sind.
  5. Issuu is a digital publishing platform that makes it simple to publish magazines, catalogs, newspapers, books, and more online. Easily share your publications and get them in front of Issuu’s.
  6. George Gruntz, NDR Bigband* With Special Guest: Tom Rainey ‎– Dig My Trane - Coltrane's Vanguard Years ().

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *